یکی از ابزارهای کلیدی که تقریباً در جراحی بینی (به جز برخی تکنیک های بسیار خاص) استفاده می شود ، اسپلینت بینی است. این وسیله کوچک اما حیاتی نقش مهمی در شکل دهی نهایی ، کاهش تورم و حفظ ساختار جدید بینی ایفا می کند. بسیاری از بیماران قبل از عمل سوال های زیادی درباره ماهیت ، مزایا و نحوه عملکرد اسپلینت دارند. درک صحیح از این وسیله می تواند اضطراب بیمار را کاهش داده و به همکاری بهتر او در دوران نقاهت کمک کند.
اسپلینت بینی چیست؟
اسپلینت بینی (Splint) یک وسیله ساختگی و نگهدارنده است که در طول جراحی داخل یا روی بینی قرار داده می شود. این وسیله معمولاً از مواد پلاستیکی نرم ، سیلیکونی یا گاهی اوقات فلزی بسیار سبک ساخته می شود. هدف اصلی اسپلینت ، نگه داشتن استخوان ها و غضروف های ترمیم شده در موقعیت صحیح است. وقتی بهترین دکتر عمل بینی گچساران استخوان های پل بینی را می شکند و به سمت داخل می راند (فرآیندی که به آن اوستریشن گفته می شود) ، استخوان ها تمایل دارند به موقعیت قبلی خود بازگردند. اسپلینت با اعمال فشار یکنواخت ، استخوان ها را در جای جدید خود تثبیت می کند تا در طول فرآیند جوش خوردن ، شکل مطلوب خود را حفظ کنند. همچنین ، این وسیله به کنترل خونریزی و کاهش تورم در نواحی داخلی و خارجی بینی کمک شایانی می کند.
استفاده از اسپلینت بینی چه مزایایی دارد؟
استفاده از اسپلینت تنها برای ثابت نگه داشتن استخوان ها نیست ، بلکه مزایای متعددی برای بهبود نتیجه نهایی و راحتی بیمار دارد. یکی از مهم ترین مزایای آن ، جلوگیری از تشکیل هیپرتروفی (بافت اسکار ضخیم) در فضای بین استخوان های شکسته و پوشش پوستی است. اگر این فضا خالی بماند ، ممکن است بافت اسکار تشکیل شود که منجر به ایجاد قوز یا ناهمواری در بینی می گردد. اسپلینت با پوشاندن این فضا ، به پوست اجازه می دهد تا به راحتی به ساختار زیرین بچسبد.
علاوه بر این ، اسپلینت به عنوان یک گچ خارجی عمل کرده و به کاهش سریع تر ورم و کبودی کمک می کند. فشار ملایم آن باعث می شود مایعات جمع شده در بافت ها سریع تر تخلیه شوند. همچنین ، قرار دادن اسپلینت داخل بینی می تواند از چسبیدن دیواره های داخلی بینی به هم جلوگیری کند و مجرای تنفسی را باز نگه دارد ، که این امر به تنفس راحت تر بیمار در روزهای اول پس از عمل کمک می کند. در نهایت ، استفاده از اسپلینت شانس موفقیت جراحی را افزایش داده و نیاز به جراحی های اصلاحی بعدی را کاهش می دهد.
اسپلینت بینی به چه دلایلی استفاده می شود؟
دلایل استفاده از اسپلینت ریشه در اصول فیزیولوژی ترمیم استخوان و غضروف دارد. پس از شکستن استخوان های بینی ، بدن به طور طبیعی تلاش می کند تا این شکستگی ها را ترمیم کند. در این فرآیند ، اگر استخوان ها حتی به اندازه میلی متری جابجا شوند ، نتیجه نهایی می تواند کج یا ناهموار باشد. اسپلینت با ایجاد یک قالب ثابت ، این جابجایی های احتمالی را خنثی می کند. دلایل اصلی استفاده از اسپلینت عبارتند از:
- کنترل خونریزی و تورم: اعمال فشار ملایم بر عروق خونی برای کاهش خونریزی پس از عمل و کاهش ورم سریع تر.
- حفظ تقارن بینی: اطمینان از اینکه بینی در راستای وسط صورت و متقارن باقی می ماند تا از کجی بینی جلوگیری شود.
- جلوگیری از تشکیل بافت اسکار داخلی: پوشاندن فضای بین استخوان و پوست برای جلوگیری از ایجاد هیپرتروفی و قوزهای ثانویه.
- تثبیت استخوان های شکسته: جلوگیری از بازگشت استخوان های پل بینی به حالت اولیه و اطمینان از جوش خوردن صحیح در موقعیت جدید.
انواع اسپلینت بینی
اسپلینت ها از نظر موقعیت قرارگیری به دو دسته کلی تقسیم می شوند: اسپلینت داخلی و اسپلینت خارجی.
- اسپلینت داخلی معمولاً از سیلیکون یا پلاستیک نرم ساخته شده و در داخل مجاری بینی قرار می گیرد. این نوع اسپلینت اغلب به صورت یک نوار U شکل است که با نخ به هم دوخته می شود تا در جای خود ثابت بماند. مزیت اصلی آن این است که بیمار نمی تواند آن را ببیند و دستکاری کند و همچنین به تنفس کمک می کند.
- اسپلینت خارجی یا همان گچ بینی ، از جنس آلومینیوم ، پلاستیک یا گچ است که روی پوست بینی قرار می گیرد. این اسپلینت برای تثبیت خارجی استخوان ها و کاهش ورم سطحی بسیار موثر است. در برخی جراحی ها ، از هر دو نوع اسپلینت به صورت همزمان استفاده می شود تا حداکثر پایداری و نتیجه مطلوب حاصل شود. انتخاب نوع اسپلینت به تکنیک جراح ، نوع جراحی (باز یا بسته) و نیازهای خاص بیمار بستگی دارد.
اسپلینت بینی چه زمانی خارج می شود؟
زمان برداشتن اسپلینت بستگی به نوع اسپلینت و دستورالعمل جراح دارد ، اما به طور کلی الگوی مشخصی دارد. اسپلینت داخلی معمولاً زودتر از اسپلینت خارجی برداشته می شود. این اسپلینت ها معمولاً بین ۵ تا ۷ روز پس از عمل خارج می شوند. برداشتن آن ساده است و معمولاً در مطب جراح و با بی حسی موضعی خفیف یا بدون بی حسی انجام می شود. بیمار ممکن است احساس راحتی فوری پس از خارج شدن آن داشته باشد ، زیرا مجرای تنفسی باز می شود.
اسپلینت خارجی (گچ بینی) معمولاً ۷ تا ۱۰ روز پس از عمل برداشته می شود. در این بازه زمانی ، استخوان ها به اندازه کافی جوش خورده اند که نیاز به محافظت خارجی شدید ندارند. جراح پس از برداشتن گچ ، وضعیت بینی را بررسی کرده و دستورات مراقبتی بعدی را به بیمار می دهد. در برخی موارد خاص که تورم شدید است یا نیاز به تثبیت بیشتر وجود دارد ، جراح ممکن است زمان برداشتن گچ را تا دو هفته به تعویق بیندازد.
بعد از برداشتن اسپلینت بینی کوچک میشود؟
بسیاری از بیماران تصور می کنند که به محض برداشتن اسپلینت ، بینی آن ها کوچک و باریک می شود ، اما واقعیت کمی متفاوت است. برداشتن اسپلینت باعث می شود فشار فیزیکی که باعث تخت شدن یا پهن نمایی ظاهری بینی شده بود ، برداشته شود. بنابراین ، بینی ممکن است کمی برجسته تر یا طبیعی تر به نظر برسد ، اما این به معنای کوچک شدن بافت واقعی بینی نیست. در واقع ، به دلیل تورم باقی مانده در پوست و بافت های زیرین ، بینی پس از برداشتن اسپلینت همچنان پف کرده و بزرگ تر از حد نهایی خود به نظر می رسد. کوچک شدن واقعی بینی فرآیندی است که ماه ها طول می کشد و با جذب تدریجی ورم اتفاق می افتد. بنابراین ، نباید انتظار داشت که نتیجه نهایی بلافاصله پس از برداشتن اسپلینت نمایان شود.
فرم بینی بعد از برداشتن اسپلینت چگونه خواهد بود؟
فرم بینی در روزهای پس از برداشتن اسپلینت ، مرحلهای گذرا است و هنوز شکل نهایی خود را ندارد. در این مرحله ، بینی ممکن است کمی کج به نظر برسد یا ناهمواری های جزئی داشته باشد که نگران کننده است ، اما این موارد معمولاً موقتی هستند. تورم در نوک بینی و پل بینی می تواند باعث شود بینی پهن تر یا کوتاه تر از حد انتظار به نظر برسد. همچنین ، ممکن است کبودی ها و کبودی های زرد رنگ هنوز در اطراف چشم ها و گونه ها وجود داشته باشند.
فرم نهایی بینی معمولاً پس از ۶ تا ۱۲ ماه مشخص می شود. در ماه های اول ، تغییرات فرم بینی به تدریج و با کاهش ورم اتفاق می افتد. نوک بینی دیرتر از سایر نواحی ورم خود را از دست می دهد. بنابراین ، در مرحله پس از برداشتن اسپلینت ، باید صبور بود و به روند طبیعی ترمیم بدن اعتماد کرد. رعایت دستورات پزشک ، پرهیز از ضربه و محافظت از بینی در برابر آفتاب ، به رسیدن به بهترین فرم نهایی کمک می کند.
